SAX, de uitvinder van de scrxo-phoon, het instrument dat vrijwel in geen enkele band ontbreekt.VERWOEDE tegcnstanders. zowel als de aanbidders, verachters zowel als maniakken van de jazz, alien zullen het er wel mee eens zijn, dat de jazz-muziek een van demerkwaardigste verschijnselen vandeze tijd is. Dc jazz cn zijn verderdoorgevoerde vorm, de hot-jazz da-teert van voor de wereldoorlog en werd uitgevonden in Amerika, en wel in New-Orleans.De muzlek. die algemeen dc naam zou krljgen van jazz-muziek, was heel luid en zonder veel variatie, droeg echter een spontaan en oprecht karakter. Dit waren de dagen. dat Nick La Rocca, de leider van de Originele Dixieland jazz band te New-Orleans, een van de eersten van dit soort, vol zorg zocht naar een pianist, die geen noten kon lezen. Na de oorlog kwamde jazzmuziek tot verdere ontwikkeling enverhief ze zich op een hoger niveau. Er ontstond eenheid in de jazzmuziek en werd melodieuscr. De neger-musicl beijver-den zich hlervoor zeer. De befaamdeLouis Armstrong maakte in New-Orleans deel uit van een band die uitsluitend jazzmuziek produceerde.Pioniers op het gebied van de jazz-muziek waren ook de negermusici Sidney Bechet en Johnny Dodds, clarinettis-ten, die zochten naar een algemene jazz-stW-Toen eenmaal de jazzmuziek ingang had gevonden, was ook de weg voor de hot-jazz gebaand, die genoeg aanhang kreeg cm gehandhaafd te blijven. Van New-Orleans verspreidde de jazzmuziek zich naar Chicago en andere Amerikaanse steden en werd vandaar naar andere delen van de wereld ingevoerd, totdat het op laatst zo-ver kwam, dat geen radio-programma populair was, dat niet een grote hoeveel-heid jazzmuziek via de aether de huiska-mers insiingerde.De oorsprong van derssLOoispronkelijke en geshoomlijnde jazz-muziek - Raakt dejazz in veival?• rwMen zegt, dat te Chicago leiders van die bands, die zich helemaal op jazzmuziek gingen toeleggen, blj hun neger-collega's in de leer gingen, zich vaak in negerbands lieten opnemen, teneinde de jazz door en door te leren kennen.Uit de negerjazzstijl en de stijl van de hierboven genoemde Dixie-landband zou dan de beroemde Chicago-jazzstijl zijnvoortgekomen.De hot-jazz is een vorm van artistiekeuitdrukking, die reeds lang in de Wester-se wereld was verdwenen. De jazz kan niet van het standpunt van „klassieke” muziek worden bekeken: heel andere prin-cipes liggen er aan ten grondslag en cist van den luisteraar en beoefenaar een heel andere ervaring.★AT is hot-jazz? De merkwaar-digheid van hot-jazz is, dat het het eigenljjk moet worden geimpro-viseerd. De werkelyke jazz-artist geeft niet de muziek op zijn lesse-naar weer. Het is zijn werk a] mu-sicerende muziek te scheppen, te componeren of improvise mi, hoe men het wil noemen, variaties te maken op een gegeven melodie of op helemaal geen melodie. Hy mag een solo improvisercn, waarbij de rest van het orkest het rhythme en de harmonie voegt. De hot-jazz-ar-tiat moet van de gedachte uitgaan dat hjj nooit een wys twee maal zal spelen, maar er met de grootste vrijheid mee zal omgaan.De vader van de hot-jazz is Louis Armstrong. Er was byna geen musieus in de dagen van de opkomst van de hot-jazz in Chicago, die niet van hem leerde.Sinds 1930 zijn er belangryke verande-ringen in de hot-jazz-opvattingen geko-men. Het best kan men die wijzigingen nagaan in de ontwikkeling vaji de band van Paul Whiteman. De bands, die uit acht man bestonden, beginnen te verdwij-nen en tellen nu meestal veertien man. Niet dat er vroeger geen uitgebreide jazz-bands waren. Zeker, we herinneren maar aan de band van D-uke Ellington en van Fletcher Henderson, maar de meerdere bandleden werden dan toch voornamelijk gebruikt om een harmonische en sfeervol-le achtergrond te scheppen.Toch is de hot-jazz in verval. Het im-proviseren binnen de band waarby rcke-ning werd gehouden met eigenschappenen bekwaamheden van de afzonderlijke musici begint te verminderen om plaats te maken voor door buiten de band staan-de mensen die voor verschiilcnde band-leiders werken en klaargemaakte muziek levercn. Daardoor verliezen de bands hun eigen karakter en men kan nu niet ge-makkelijk meer aan de muziek horen wel-ke band er speelt. Daarvoor is de muziek langzamerhand te uniform en te ,,ge* stroomlijnd” gcworden. Of dit de popu-lariteit van de jazz zal verhogen ? De t^jd zal het leren, maar waarschynlyk is het niet. Vee! pioniers van de jazz-muziek werken met hun bands en het zal niet gemakkelijk zijn om de talenten van Louis Armstrong, Teargarden, Earl Hines, of Pee Wee Russell te verwerpen.Maar zeer veel scheppers van de jazz zijn echter gestorven en de kunst die z\j schiepen roept om nieuw bloed en nieuwe ideeen. Bij de huidige ontwikkeling schynt de hot-jazz in zyn prille vorm ten dode te zijn opgeschreven.De negers vooral zijn de vertol-kers van de hot-jazz en ook de crooner in een hot-jazzband is veeJarJ een neger.