dam ten gehoore worden gebrcht.Pablo Casals,CeUo-avond.¥an*den cello-avond.die Pablo Casals in de groote zaal van bet Concertgebouw gaf, kon ik tot mijn spijt slechts de laatste helft hooren. Hij had voor de pauze een sonafce van Beet*' hoven en een suite van Bach gespeeld. Na de pauze volorden kleinere stukken, waarmede de cellist' blijkbaar toegaf aan den algeraeenen smaak, die meer gericnt is op ontspanning dan. inspanning. Het was merkwaardig te hooren hoe deze -zeldzame kunstenaar van een onbe-milligheidje ails hefc„air” van Hurd de Wails van Jongervenz,, een meesterstukje van voor-dracbtkunst weet te maken. Dit spel staat op zoo’nhoog plan a!s men alechts bif uifcverkoVen groote • perisoonlijkheden, bij kynstonaarsr'die', bovendien diep levende menschen zijn,. kail*' fcreft. Een oogenblik ^scheen het, toen hij de serie. klein e atukken inzette, alaof. hij na de intense spanning van voor. del pauze Wat Oil-; verscbitTfg stood legeiiover dit kleinere werk, maar al spelende hervond hij dien a!oed en'dieckbekend» meuv. jdoon-tSijxi- ^r volgden op de. reeks nog een anntaI /toearif top ; men :kreeg na .een dnetal nog :*auwelijks genoeg van. -Otto?8c;b.o|kbJ( was pen zeer muzi-kaal. en. gevoelig bepel eider.. ; *.... • s {Het was jammer# dat de hooge entreeorUzen dezen zeldzamen avond tot een zoo exclusieve gebeurtenis maakten; - * n# • •+ •+ m: wwrnrnmmmmi ——